واژه‌های «ف»

۴۲ واژه در گویشِ ده‌آبادی

فا شوfă šū: فاحشه.
فاتَ خونیfăta xūni: فاتحه خوانی.
فاشِتَنfăšetan: آشکارا.
فَتfat: فتح.
فِتfet: در پی، دنبال، خواستار ( فِت چِ بَگِرَتَّن = در پی چیزی بودن ).
فَتُّ فَراوانfato farăvăn: بسیار فراوان، بسیار زیاد.
فَت کَردَنfat kardan: شاهکار کردن، کار شاقّی انجام دادن.
فَتیرfatir: خمیر بدون مایه، فتیر.
فِرزferz: چابک.
فَرشَمfaršam: گون.
فُرغانforγăn: فرغون.
فِرفِرَferfera: فرفره.
فِرفِریferferi: موی مجعد.
فَرمان آدووَنfarmăn ădūwan: دستور دادن، فرمان دادن.
فِرموزfermūz: پریموس ( چرا فِرموز = چراغ پریموس ).
فَروfarū: فرو.
فَروگِمِدنfarūgemedn: فروکش کردن
خراب شدن.
فَزلَfazla: فضله ی موش و پرندگان.
فَسّfas: وِلِنگار، حرف مفت زن ( با فالس انگلیسی مقایسه شود ).
فِسِتَّfesetta: پاره شده، گسیخته.
فِسِتَّنfesettan: پاره کردن، گسیختن.
فَشار بَواتَّنfašăr bavăttan: فشار آوردن.
فَشاریfašări: پماد.
فَشَنگfašang: فشنگ.
فَفّارَfaffăra: فواره.
فِکر دِ بَر شُدَنfekr de bar šodan: فراموش کردن.
فَکِسِینیfakeseyni: آدم حرف مفت زن.
فَلَfala: فعله، کارگر.
فَلَّfalla: هرچیز بسته بندی نشده.
فَل اِمِدَنfal emedan: حالت خر ماده برای جفت گیری.
فَلِگیfalegi: فعلگی، کارگری.
فِلَنfelan: فعلاً.
فَمیدَfamida: فهمیده، دانا، عاقل.
فَنجانfanĵăn: فنجان.
فَندوغfandūγ: فندق.
فوزیلfūzil: فضول، بچّه ی تخس و شیطان.
فوزیلیfūzili: فضولی.
فیامَfiyăma: بهانه.
فیامَ گیرfiyăma gir: بچّه ای که به هر بهانه ای زود بگرید.
فیتfit: فوت.
فیتُ فَنfito fan: فوت و فن.
فیسالfisăl: به دنبال فلان می آیید و معنی فلان می دهد ( فلان و فیسال ).

↑ بازگشت به بالای صفحه